LUNA LAAT LOS EN HOUDT VAST

Gisteren, zondag 16 september, bezocht ik mijn moeder, zoals elke dag, weer op de Schakelafdeling binnen ziekenhuis Rivierenland. Alle 21 schilderijen die ik de afgelopen weken heb opgehangen zijn weg en van slechts een aantal weet ik waar ze zijn (dus het heeft geen zin om nu naar het ziekenhuis te gaan, want er hangt niets meer). En ergens vind ik dat jammer, want ik wil heel graag weten wie mijn schilderijen heeft meegenomen, waar ze nu hangen en of degene die het schilderij meenam ook iets heeft gedoneerd op KWF Kankerbestrijding! Maar ik moet niet alleen mijn schilderijen loslaten (en sommige schilderijen vond ik zo mooi dat ik ze heel graag zelf wilde houden), maar ook de gedachte dat ik kan controleren wie de schilderijen meeneemt. Loslaten is loslaten en vanaf het moment dat ik een Tielse Tinten-schilderij heb opgehangen, is het niet meer van mij. Dan heb ik er geen zeggenschap meer over. Althans, volgens die gedachte probeer ik te leven, wat dus niet altijd lukt. Ik heb ooit een aantal Boeddhistische boekjes gelezen over materialisme en loslaten en helemaal totally in het nu leven, maar ik heb ook een soort van marketing-studie afgerond, dus ik wil ook wel graag weten wat voor een effect mijn schilderijen hebben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>